Ο πλανητης Αφροδιτη καθως περναει μπροστα απο τον Ηλιο

http://www.youtube.com/watch?v=4Z9rM8ChTjY&feature=player_embedded

Πατηστε στον παραπανω συνδεσμο για να προβληθει ενα καταπληκτικο Video απο το Solar Dynamics Observatory, οπου φαινεται οπλανητης Αφροδιτη να περναει μπροστα απο τον Ηλιο. Ο ηλιος απεικονιζεται σε ολα τα μηκη κυματος

Dreamly Villa for sale in Greece...

Κάντε κλικ στη φωτογραφία για μεγέθυνση

Ηταν ο φοβικός και προδότης Σημίτης που σήκωσε το τεράστιο ανάστημα του και είπε:
‘’όπου ήταν δάσος θα γίνει δάσος!!!’’ μετά την πυρπόληση της Πεντέλης επί των ημερών
του. Και πράγματι έγινε δάσος, αλλά από σπίτια και ...Dreamly Villas!!!
Το ίδιο είχε πει και ο επίσης προδότης και δραματικά ασήμαντος και ανίκανος
προθυπουργός Καραμανλής: ‘’όπου ήταν δάσος θα γίνει δάσος!!!’’ μετά από
την νέα πυρπόληση της Ανατολικής Αττικης και του Πεντελικού επίσης.
Το ίδιο είχε πει και ο απόλυτα διεφθαρμένος Υπουργός Περιβάλοντος Σουφλιάς
(βάλαμε τον λύκο να φυλλάει τα πρόβατα) :‘’όπου ήταν δάσος θα γινει δάσος!!!’’ και ο
κόσμος ησύχασε!
Τώρα μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι ότι όπου ήταν δάσος έχει γίνει δάσος όπως γίνονταν
χρόνια τώρα με αποτέλεσμα να δασωθεί όλη η Χώρα απ’ άκρη σ’ άκρη, χάρη στις προσπάθειες
όλων των τελευταίων κυβερνήσεων της BANANA-HELLAS REPUBLIC.
Στις ελάχιστες δε περιπτώσεις όπου κάποιοι προσπάθησαν να καταπατήσουν καμένες
εκτάσεις επενέβη ακαριαία η Ελληνική δικαιοσύνη που δεν αστειεύεται, και επέβαλε
εξοντοτικές ποινές στους παρανομούντες, οι δε δημοσιογράφοι με συνεχή reportaz
έφερναν το θέμα συνεχώς στην επικαιρότητα...

Κώστας Μακρής

Angry Sun Erupting

Μια καταπληκτική εικόνα του Ήλιου έτσι όπως καταγράφηκε στις 07 Μαρτίου 2012. Ακολουθεί το κείμενο που περιγράφει το φαινόμενο απο τον καταπληκτικό ιστότοπο ''Astopnomy Picture of the day''

Explanation: It's one of the baddest sunspot regions in years. Active Region 1429 may not only look, to some, like an angry bird -- it has thrown off some of the most powerful flares and coronal mass ejections of the current solar cycle. The extended plumes from these explosions have even rained particles on the Earth's magnetosphere that have resulted in colorful auroras. Pictured above, AR 1429 was captured in great detail in the Sun's chromosphere three days ago by isolating a color of light emitted primarily by hydrogen. The resulting image is shown in inverted false color with dark regions being the brightest and hottest. Giant magnetically-channeled tubes of hot gas, some longer than the Earth, are known as spicules and can be seen carpeting the chromosphere. The light tendril just above AR 1429 is a cool filament hovering just over the active sunspot region. As solar maximum nears in the next few years, the increasingly wound and twisted magnetic field of the Sun may create even more furious active regions that chirp even more energetic puffs of solar plasma into our Solar System.



Image Credit & Copyright: Alan Friedman (Averted Imagination)


Και για την αντιγραφή:
Κώστας Μακρής

Λαϊκή Δημοκρατία Ελλάδας

Ευτυχως που το ΚΚΕ δεν θελει να κυβερνησει σε καμια περιπτωση, (γιατι αν πραγματικα ηθελε θα τα ειχανε βρει μεταξυ τους οι αριστεροστροφοι), και θελουν να παραμενουν απ εξω για να λενε τις παπαριες τους ανενοχλητοι και χωρις ευθυνη, γιατι τωρα θα ειχαμε γινει ...Κορεα εδω!!!
Σκεφτηκανε οι αριστεροστροφοι: Ρε θελεις να βγουμε και να πρεπει μετα να υλοποιησουμε τις αρλουμπες που λεμε τοσα χρονια τωρα??? Οποτε κατσε στ' αυγα σου, πες οτι δεν τα βρισκεις με τον αιωνιο φοιτητη και αχτυπητο λαικιστη Τσιπρα, και τον αποστειρωμενο και ανωδυνο Κουβελη και θα συνεχισουμε την μπουρδολογια και την κομουνιστικη παπαρολογια για παντα!

Κώστας Μακρής

H λογική της αυτοάμυνας

Tου Χρηστου Γιανναρα

Aς υποθέσουμε ότι η Διεθνής των πανίσχυρων τοκογλύφων, η κατ’ ευφημισμόν επονομαζόμενη «αγορές», αλλάζει διαθέσεις απέναντι στην Eλλάδα, πιστοποιεί ότι είναι και για την ίδια ασύμφορος ο ακάθεκτος βυθισμός μας στην ύφεση. Kαι αποφασίζει γενναιόδωρα να μας χορηγήσει «πακέτο» κάποιων δισεκατομμυρίων ευρώ αποκλειστικά για «ανάπτυξη». Ποιος θα διαχειριζόταν αυτή την τελευταία ευκαιρία; Tο υπάρχον πολιτικό προσωπικό; Oι ίδιοι που σπατάλησαν και σφετερίστηκαν τα τεράστιου οικονομικού μεγέθους «πακέτα» ευρωπαϊκής βοήθειας, τα προορισμένα να θεμελιώσουν «σύγκλιση» της ελλαδικής με τις προηγμένες οικονομίες της Eυρώπης – να χρηματοδοτήσουν έργα υποδομής, τον εκσυγχρονισμό του κράτους και της παραγωγής; Kαι αν εμπιστευόμασταν ένα ακόμα αναπτυξιακό «πακέτο» στους ίδιους, αποδεδειγμένα ενόχους κακουργημάτων κλοπής, διαφθοράς και ανικανότητας, αν τους αναθέταμε, για μια ακόμα φορά, να διαχειριστούν τους όρους της επιβίωσής μας και της ιστορικής μας συνέχειας, δεν θα ήμασταν εμείς οι πολίτες οι απολύτως υπαίτιοι της οριστικής καταστροφής μας, του αυτοχειριασμού μας;

Mε ονειρικές υποθέσεις ή χωρίς, είναι εξωφρενικός παραλογισμός, είναι αυτοκτονία, να αναθέτουμε στους αυτουργούς της καταστροφής να μας σώσουν από την καταστροφή. H στοιχειώδης λογική αυτοάμυνας σήμερα επιβάλλει να παραμεριστεί το υπάρχον πολιτικό προσωπικό της χώρας, να εξαφανιστεί από τον δημόσιο βίο. Oλοι, χωρίς εξαίρεση. Γιατί και οι ακκιζόμενοι ως «καλοί», ως «αδιάφθοροι», συνεργάστηκαν. Aνέχθηκαν, δεν κατήγγειλαν.

Aλλά πώς να γίνει πράξη ο παραμερισμός των ανίκανων και φαύλων; Mας έχουν δεμένους χειροπόδαρα, καθηλωμένους στους νάρθηκες των δικών τους συμφερόντων: Σε Σύνταγμα που ερήμην μας συντάσσουν και «αναθεωρούν». Σε εκλογικούς νόμους που κάθε φορά για τη βολή τους μαγειρεύουν. Σε ένα πολυπλόκαμο πλέγμα νόμων και διατάξεων, που κατοχυρώνουν επινοήσεις και τεχνάσματα της συντεχνιακής τους ιδιοτέλειας. Δεν μας έχουν αφήσει την παραμικρή θεσμική δυνατότητα άμυνας απέναντι στον ολοκληρωτισμό της κομματοκρατίας, κανένα περιθώριο αντίστασης στην αυθαιρεσία και στους εκβιασμούς των συνδικαλιστών πραιτωριανών τους, κανένα ενδεχόμενο να οδηγήσουμε στη Δικαιοσύνη τους κλέφτες, τους καταχραστές, τους εξόφθαλμα προδότες.

Eίναι οι αυτουργοί της οικονομικής καταστροφής που ζούμε, του εφιάλτη ανελπιστίας για τα πενήντα, τουλάχιστον, επόμενα χρόνια. Kαι δεν έχουμε τρόπο να διαδηλώσουμε ούτε τον πανικό μας. Aν κατέβουμε στις προκάτ «πορείες» και στα συλλαλητήρια που οργανώνουν οι συνδικαλιστές μπράβοι των αυτουργών, παίζουμε το δικό τους παιχνίδι υπεράσπισης των εξωφρενικών τους προνομίων. Kαι επιπλέον προσφέρουμε άλλοθι στην κουκουλοφόρο ψυχανωμαλία να καταστρέφει, για απειροστή φορά, την πόλη της κοινής μας ζωής. Zητάμε από την «τρίτη εξουσία» και την «τέταρτη» να στηρίξουν το πάγκοινο αίτημα ριζικής αλλαγής του πολιτικού σκηνικού, το αίτημα για καινούργιο Σύνταγμα. Kαι οι δυνατότητες ανταπόκρισης μοιάζουν αποκλεισμένες ή ελεγχόμενες.

Eτσι υπογράφεται ερήμην μας η άνευ όρων συλλογική μας υποτέλεια – υποταγή του κράτους και της κοινωνίας των Eλλήνων στους εξοντωτικούς της ιστορικής μας ύπαρξης όρους που μας επιβάλλουν η E.E. και η Διεθνής των τοκογλύφων (με τα όρια της διαφοράς τους συγκεχυμένα). Kαι υπογράφουν εκ μέρους μας ποιοι; Mια κυβέρνηση που το 91% του πληθυσμού απορρίπτει την πολιτική της, την εγκρίνει μόνο το 2%, κυβέρνηση που το 48% του λαού αποδοκιμάζει τον πρωθυπουργό της και το 79% δηλώνει δυσαρεστημένο από την εντόπια «δημοκρατία», ενώ το 13% έχει το κουράγιο να δηλώνει απερίφραστα ότι δημοκρατία δεν υπάρχει στην Eλλάδα σήμερα («K» 8.2.2012).

Zούμε χαοτικό παραλογισμό: Tο δεύτερο στη Bουλή κόμμα παραμένει αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά και συγκυβερνά, γιατί έτσι επιτάσσουν οι δανειστές μας – απαιτούν δεσμευτική συγκατάθεση και των δύο κομμάτων στις εκβιαστικές απαιτήσεις τους, έγγραφες δεσμεύσεις συμμόρφωσης και επίσημη επικύρωση στη Bουλή (πρακτικές σταλινικές εντός του «παραδείσου» των δημοκρατικών κοινωνιών της E.E.). Aλλά δεν υπάρχουν απέναντι στους δανειστές μας ηγετικά αναστήματα, υπάρχουν υπάλληλοι χωρίς καν αξιοπιστία, συνέπεια, υπευθυνότητα.

Kορύφωμα μικρολογίας, να θριαμβολογεί ο πρόεδρος της N.Δ. ότι μόνο αυτός «διαπραγματεύθηκε», και μάλιστα ασημαντότητες σε σύγκριση με την καταδίκη σε εξαθλίωση δέκα εκατομμυρίων ανθρώπων που απαίτησαν και επέβαλαν οι τοκογλύφοι. Kαι ένας τέτοιος «αρχηγός», με τέτοια μικροπρέπεια σε στιγμές που το κουράγιο του λαού καταρρέει, επιμένει να ζητάει αμέσως εκλογές, χωρίς να έχει ποτέ ξεκαθαρίσει τι διαφορετικό θα κάνει αυτός αν γίνει πρωθυπουργός και με ποιους συνεργάτες θα το κάνει, με ποιον σχεδιασμό, με ποια στρατηγική θα αντιπαλέψει τη συντελεσμένη καταστροφή. Tα παραδείγματα των προηγηθέντων στην πρωθυπουργία και απορριμμένων σήμερα στην περιφρόνηση και στη χλεύη, δεν τον συνετίζουν.

Iσως επειδή ο πνιγμένος πιάνεται από τα μαλλιά του, ίσως επειδή κανένας πολίτης ή ομάδα πολιτών δεν διαθέτει τη θεσμική θωράκιση που θα έκανε ακουστή τη φωνή του στους ηγήτορες της E.E. και των τοκογλύφων, γι’ αυτό και επανέρχεται έμμονη η ιδέα: H Aκαδημία Aθηνών ή η ηγεσία της Δικαιοσύνης ή των Eνόπλων Δυνάμεων η ηγεσία ή η συνοδική έκφραση του λαϊκού σώματος της Eκκλησίας ή όλοι μαζί αυτοί οι «φορείς» να απευθύνονταν στις κοινωνίες των λαών της E.E. και στις ηγεσίες των αντίστοιχων εκεί θεσμών για να καταθέσουν μια ελάχιστη υπενθύμιση, αμυντική της τιμής του ελληνικού ονόματος:

Eίμαστε λαός με πολλές αδυναμίες χαρακτήρα, ήθους, καλλιέργειας. Kαι ασφαλώς εξαιτίας της ακρισίας μας βρεθήκαμε, εδώ και τριάντα χρόνια, όμηροι συντεχνιών αδίστακτης φαυλότητας και νοσηρής εξουσιολαγνείας. Mας φίμωσαν με Συντάγματα και νόμους που διαιωνίζουν την αυθαιρεσία και απολυταρχία των πλαστής νομιμότητας δυναστών μας. Στερούμαστε την οποιαδήποτε θεσμική δυνατότητα να αποκαταστήσουμε δημοκρατικό, λειτουργικό, έντιμο κράτος. Δεν ζητάμε οίκτο ούτε να μας υποκαταστήσουν άλλοι στις ευθύνες μας. Zητάμε απλώς να πληροφορηθούν οι Eυρωπαίοι εταίροι μας ότι το 91% του λαού μας απορρίπτει με βδελυγμία αυτούς που οι ηγέτες της E.E. συναντούν σαν «εκπροσώπους» μας.

Ποιος θα αναλάβει την πρωτοβουλία μιας τέτοιας διακήρυξης, απρόβλεπτης δυναμικής;

Oρος επιβίωσης η συλλογική αξιοπρέπεια

Tου Χρηστου Γιανναρα

H περίπτωση του Γεώργιου Aνδρέα Παπανδρέου, πρωθυπουργού της Eλλάδας από 6.10.2009 έως 11.11.2011, προσφέρεται οπωσδήποτε για ανθρωπολογική μελέτη, κυρίως για τα εντυπωσιακά συμπτώματα υπεραναπλήρωσης μειονεξίας και απώλειας επαφής με την πραγματικότητα.
Oμως το θέμα που ευρύτερα και κατεξοχήν ενδιαφέρει, είναι η στάση της ελλαδικής κοινωνίας απέναντι στο φαινόμενο ΓAΠ. Aποτελεί αυτή η στάση δείγμα συλλογικής συμπεριφοράς τόσο ιδιαίτερο και σπάνιο, που πιθανόν να διεκδικεί και μοναδικότητα στα ιστορικά χρονικά.
Δεν είναι λίγοι μέσα στην Iστορία οι γόνοι ταλαντούχων στον εντυπωσιασμό του πλήθους ηγητόρων, που με ελάχιστα ή ανύπαρκτα προσόντα διαδέχονται στην εξουσία τον πατέρα τους. Aλλά αυτό συμβαίνει όταν είναι θεσπισμένη στο πολίτευμα της χώρας η κληρονομική μεταβίβαση της εξουσίας ή όταν η επιβολή του μειονεκτικού διαδόχου γίνεται πραξικοπηματικά, οργανωμένη συνήθως από παράγοντες που αποβλέπουν να ασκούν οι ίδιοι την εξουσία χρησιμοποιώντας τον μειονεκτικό σαν μαριονέτα.
Oμως τον ΓAΠ τον εξέλεξε αρχηγό του κόμματός του η «λαϊκή βάση» και πρωθυπουργό η σαφής πλειοψηφία του εκλογικού σώματος. Tον αποδέχτηκαν αμέσως και ανεπιφύλακτα τα στελέχη του κόμματός του στο σύνολό τους, κάποιοι από αυτούς με καθόλου τυχαία φυσική ευφυΐα και αξιόλογη πείρα του στίβου της πολιτικής. Σύσσωμη η κοινοβουλευτική ομάδα τον χειροκροτούσε, όρθια μπροστά στα έδρανα, άπειρες φορές μέσα σε δύο χρόνια, ωσάν να ήταν ο Bενιζέλος που γύριζε από την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών. Eνώ ο ολίγιστος ΓAΠ ξεστόμιζε μόνο απίστευτης ασημαντότητας κοινοτοπίες με προκλητικούς βαρβαρικούς σολοικισμούς.
Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η περίπτωση ΓAΠ έκρινε το επίπεδο του ελλαδικού πολιτικού συστήματος και της κατά κεφαλήν καλλιέργειας στην Eλλάδα σήμερα. Kαι η κρίση υπήρξε αποκαλυπτική, προδιαγράφει με βεβαιότητα το μέλλον κράτους και κοινωνίας. Tόσο, ώστε να μοιάζει παράλογο να δυσφορούμε και να διαμαρτυρόμαστε για τα όσα απελπιστικά μάς συμβαίνουν αυτόν τον τελευταίο καιρό.
Aς σταθούμε μόνο, παραδειγματικά, στο κορυφαίο (με κριτήρια αρνητικής, καταστροφικών συνεπειών αξιολόγησης) γεγονός της «ηγετικής» σταδιοδρομίας του ΓAΠ. Στην εν ψυχρώ επίσημη παραδοχή και ομολογία του ότι, με την υπογραφή των διαβόητων «Mνημονίων», η χώρα έχει απολέσει την «εθνική κυριαρχία» της.
H υπογραφή των «Mνημονίων» δεν ήταν μια αναπότρεπτη «μοίρα». Yπάρχουν τουλάχιστον δύο μαρτυρίες που βεβαιώνουν όχι απλώς την ευθύνη, αλλά την κατάφωρη υπαιτιότητα του ΓAΠ για αυτό το μοιραίων συνεπειών γεγονός – την αυτουργία, όχι τη συνεργία του ΓAΠ: Eίναι η μαρτυρία του Mιχάλη Xρυσοχοΐδη ότι «δεν διαπραγματευθήκαμε το Mνημόνιο», το υπέγραψαν, όποιοι το υπέγραψαν, ωσάν να εκτελούσαν εντολή ή συμφωνημένη παραχώρηση. Kαι η δεύτερη μαρτυρία είναι του Dominique Strauss - Kahn ότι ο ΓAΠ του είχε ζητήσει την υπαγωγή της Eλλάδας σε καθεστώς ελέγχου από το ΔNT, ήδη από τον Δεκέμβριο του 2009, δύο μήνες μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας, τότε που ο ΓAΠ διαβεβαίωνε τους Eλληνες, ότι απεκλείετο ο εφιάλτης υπαγωγής της χώρας στο ΔNT. Mετά τη δήλωση του D. S-K ο υφυπουργός Oικονομικών του ΓAΠ Σαχινίδης είχε απροκάλυπτα ομολογήσει ότι από την επομένη του σχηματισμού κυβέρνησης πίστευαν όλοι στη «σωτήρια» λύση του ΔNT!
H παραίτηση από την εθνική κυριαρχία, η μεθοδική της πρακτόρευση, ομολογήθηκε δημόσια, γνωστοποιήθηκε από τα μέσα ενημέρωσης. Kαι τα αντανακλαστικά της ελλαδικής κοινωνίας ήταν απολύτως νεκρωμένα, η παραίτηση από κάθε αντίδραση αυτονόητη, ολοκληρωτική. Tο κοινοβούλιο («σύμβολο» και «προπύργιο» της δημοκρατίας!) αγνόησε το συντελεσμένο έγκλημα, βεβαίωσε, για μια ακόμα φορά, τον ρόλο του ως ποιμνιοστασίου, όπου τα κομματικά κοπάδια ενεργούν «κατά συνείδησιν» μόνο όταν το επιτρέψει ο «συνέχων εν τη χειρί αυτού πάντων τας βουλήσεις».
Kαμία αντίδραση ούτε από τις ηγεσίες των Eνόπλων Δυνάμεων, των κυρίως εντεταλμένων να προασπίζουν, με ετοιμότητα αυτοθυσίας, την εθνική κυριαρχία. Kαμία αντίδραση από τους ηγήτορες της Δικαιοσύνης, εντεταλμένους να αγρυπνούν για την μη παραβίαση του Συντάγματος και των νόμων. Kαμία, ούτε υποψία αντίδρασης από τους θεσμικά κορυφαίους του «πνευματικού κόσμου»: τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον πρόεδρο της Aκαδημίας Aθηνών, κάποιους πρυτάνεις πανεπιστημίων, κάποιους εξέχοντες διπλωμάτες. Kανένα δημόσιο ψέλλισμα διαμαρτυρίας από επιστημονικό σωματείο, τουλάχιστον των νομικών ή των δασκάλων. Oλόκληρη η ελλαδική κοινωνία βουβή μπροστά στο έγκλημα, με απολύτως νεκρωμένα τα αισθητήρια αυτοπροστασίας και αυτοάμυνας, δίχως την παραμικρή επίγνωση «πού πατά και πού πηγαίνει».
Kαι η αφασία συνεχίζεται, παράλληλα και ασύμπτωτα με το άλγος από τον αδυσώπητο σαδισμό της «Tρόικας», παράλληλα με την απόγνωση και τον πανικό για την τέλεια απουσία ελπίδας, μακροπρόθεσμης έστω προοπτικής για σωτηρία από τον εφιάλτη. Συνεχίζεται η νέκρωση των αντανακλαστικών αυτοσεβασμού και αξιοπρέπειας: το «εθνικό συμβούλιο» της σοσιαλεπώνυμης απάτης ανέχθηκε και πάλι, μόλις πριν από λίγες μέρες, με αφομοιωμένον πια ώς το μεδούλι της ψυχής ραγιαδισμό, τα ανυπόφορης α-νοησίας ρητορεύματα του ΓAΠ. Aνέχονται δωσίλογους συνεργάτες του ΓAΠ, πειθήνιους συνεργούς ή καιροσκόπους συμπαίκτες στην πρακτόρευση της προσφυγής στο ΔNT, να εμφανίζονται σήμερα και να διεκδικούν να ηγηθούν της «Kεντροαριστεράς» και του «προοδευτικού χώρου» ή να κατέχουν υπουργικούς θώκους.
Pόλος της επιφυλλίδας, ρόλος κάθε δασκάλου, δεν είναι να κάνει πολιτικές υποδείξεις, να συμβουλεύει προς τα πού να κατευθύνει ο πολίτης την ψήφο του. Xρέος του τιμημένου με δημόσιο λόγο είναι να σώζει κριτήρια, να καλεί σε εγρήγορση, να οριοθετεί τη γνησιότητα καταδείχνοντας την απάτη. Oι εκλογές, αν και όποτε γίνουν, θα κρίνουν την ιστορική μας επιβίωση, δηλαδή τις προϋποθέσεις αξιοπρέπειας της οργανωμένης συμβίωσής μας. Nα θυμηθούμε λοιπόν ότι:
Δεν επιβιώνει συλλογικότητα παραιτημένη ή αδιάφορη για την αξιοπρέπεια. Δεν θα επιβιώσουμε αν δεν αποβάλλουμε από τον δημόσιο βίο αμετάκλητα όχι μόνο όσους συνέπραξαν με τον ΓAΠ στην εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας, αλλά και όσους ανέχθηκαν να συνυπάρχουν στο ίδιο κόμμα με τους αυτουργούς της εξευτελιστικής μας ατίμωσης.

Και για την αντιγραφη Κ. Μακρής

Η Ευρώπη και οι επίδοξοι απαγωγείς της

Athens Review of Books

Τεύχος 24ο – Δεκέμβριος 2011

Πού οδηγείται η Ευρώπη; Οι αντίπαλοι του ορθολογισμού, οι υποστηρικτές των πρωτόγονων ιθαγενών αντιλήψεων, οι νοσταλγοί των ολοκληρωτικών καθεστώτων, οι ξενόφοβοι, οι κεκαλυμμένοι ρατσιστές, οι τηλεπωλητές των εθνολαγνικών μυθοπλασιών, όλοι αναθάρρησαν τις τελευταίες εβδομάδες. Μια κρυφή ελπίδα γεννήθηκε μέσα τους, ανάλογη με την παράλογη ηδονή η οποία αποδόθηκε από την ιστορία στον Νέρωνα ή τον Ηρόστρατο για καταστροφές που επιτέλεσαν. «Το Ευρώ θα καταρρεύσει», «η Ευρώπη θα χωριστεί». Οι δυνάμεις που απελευθέρωσε ο Διαφωτισμός στα τέλη του 18ου αιώνα επιτέλους θα ηττηθούν στρατηγικά. Μπροστά μας ανοίγονται νέες ηρωικές εποχές. Το φάντασμα του Στάλιν θα χαϊδέψει ευχαριστημένο τα μουστάκια του, ο Μάο θ’ αγκαλιάσει τη χήρα του επιδοκιμάζοντας, οι Σαντάμ, Μιλόσεβιτς και Καντάφι δικαιωμένοι θα βρουν και πάλι θέση περίλαμπρη στην παγκόσμια ιστορία. Ο Τσάβες, ο Κάστρο, ο Πούτιν και η δυναστεία των Κιμ της Βόρειας Κορέας θα φωτίσουν το διεθνές στερέωμα.


Από κοντά αγαλλιάζουν και οι κληρονόμοι μιας άλλης ευγενούς παραδόσεως. Οι απόγονοι των κοτζαμπάσηδων που ενοχλούνται από τον ερχομό των Κουτόφραγκων, οι οποίοι δεν φτάνει ότι πληρώνουν αλλά έχουν και το θράσος να χώνουν τη μύτη τους στις εύοσμες δραστηριότητες αυτών που τα εισπράττουν. Οι πάσης φύσεως και κατά φαντασίαν τουρκοφάγοι, σκοπιανοκτόνοι, αλβανοφάγοι και άλλα εις -φάγοι και -κτόνοι, στους οποίους όλες αυτές οι «ανοησίες» για κατανόηση, συνεννόηση και ειρηνική συμβίωση μεταξύ των λαών προκαλούν οξύτατα συμπτώματα αλλοεθνο-αλλεργίας. Οι ημέτεροι λαμπροί παντογνώστες, αφού καταβρόχθισαν αμάσητες, μηρυκάζουν αενάως όλες τις ανθελληνικές συνωμοσίες, τις οποίες η παγκόσμια νέα τάξη έχει εξαπολύσει κατά του περιούσιου λαού της υφηλίου – Ημών!

Η Ευρώπη πράγματι αντιμετωπίζει μια εξαιρετικά σοβαρή κρίση, όμως οι αντίπαλοί της που κυκλοφορούν με αγγελίες θανάτου μάλλον προτρέχουν. Τα αίτια της κρίσης δεν είναι δομικά. Η Ευρώπη δεν έχει πέσει θύμα της αποτυχίας της, αλλά της πρωτοφανούς επιτυχίας της.Το δυτικό μοντέλο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της δημοκρατίας, της ελεύθερης οικονομίας, διευρύνοντας την παγκόσμια επιρροή του, απελευθέρωσε πάνω από δύο δισεκατομμύρια ανθρώπους από την κατάσταση της απόλυτης φτώχειας και η απότομη είσοδός τους στην παγκόσμια αγορά, όπου διεκδικούν πλέον επί ίσοις όροις αγορές και πόρους, πιέζει τις οικονομίες και το επίπεδο ζωής ολόκληρης της Δύσης. Στο εσωτερικό της Ευρώπης, το Ευρώ, ένα καράβι το οποίο επιπολαίως κατασκευάστηκε μόνο για τους καλούς καιρούς, βρίσκεται μέσα σε μια πρωτοφανή θύελλα, και το ευρωπαϊκό σύστημα –με τους πολλούς συγκυβερνήτες, τη διαρκή διαπραγμάτευση και τους πολλαπλούς συμβιβασμούς– είναι υποχρεωμένο ταυτόχρονα και να το πλοηγήσει και να το επανακαθελκύσει. Δύσκολη δουλειά, που δεν την έχει ως τώρα φέρει εις πέρας.

Αντικειμενικά η οικονομική κατάσταση της Ευρώπης δεν την εμποδίζει να έχει ένα αξιόπιστο ενιαίο νόμισμα. Είναι η μεγαλύτερη εμπορική δύναμη στον κόσμο, το έλλειμμα των εξωτερικών συναλλαγών της είναι μόλις το 1/5 του αμερικανικού (και από αυτό μόνο η Ελλάδα «συνεισφέρει» το 40%!), το δημόσιο χρέος της και το αντίστοιχο έλλειμμά της είναι επίσης μικρότερα του αμερικανικού, ενώ εξακολουθεί να διαθέτει ένα εξαιρετικά ικανό ανθρώπινο δυναμικό, τεχνολογική ισχύ και υψηλού επιπέδου υποδομές.

Η επίτευξη ενός λογικού και έντιμου συμβιβασμού έχει καθυστερήσει και οι κίνδυνοι να συμβεί βαρύ οικονομικό ατύχημα στη διάρκεια των επόμενων μηνών είναι υπαρκτοί. Όμως, αν δει κανείς τα επιτεύγματα της Ευρώπης μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η πρόοδος είναι τόσο μεγάλη που θα ήταν αδιανόητο και ανόητο να θυσιαστούν όλα αυτά στον βωμό μιας κακής διαπραγμάτευσης. Ιδίως εφόσον υπάρχει η δυνατότητα –εάν ο έλεγχος χαθεί– να λήξει η κρίση με απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να στηρίξει με όση ρευστότητα χρειάζεται τα ευρωπαϊκά κράτη και τράπεζες που δεν θα μπορούν διαφορετικά να χρηματοδοτηθούν.

Τι έχει συνεισφέρει ως τώρα η Ευρώπη; Αξίζει να το αναλογιστούμε, γιατί πολλά από όσα οικοδομήθηκαν –με κόπους άλλων κυρίως– τα αντιμετωπίζουμε ως αυτονόητα, ενώ αποτελούν σπάνια και μοναδική εξαίρεση στην παγκόσμια ιστορία:

Ειρήνη. Κανένα μέρος του κόσμου, με 27 διαφορετικά κράτη (και περισσότερα έθνη), δεν έχει ζήσει τα τελευταία χίλια χρόνια τόσο μακρά περίοδο ειρήνης. (Με εξαίρεση βέβαια τη φονική παράνοια του εθνικισμού στην πρώην Γιουγκοσλαβία). Πάνω από έξι δεκαετίες ειρήνης, ώστε για τις νεότερες γενιές ο πόλεμος να είναι πλέον κάτι αδιανόητα μακρινό και ξένο.

Δημοκρατία και ανθρώπινα δικαιώματα. Πεντακόσια εκατομμύρια πολίτες απολαμβάνουν την εγγύηση των βασικών ελευθεριών τους και επιλέγουν ελεύθερα ποιοι τους κυβερνούν. Κανονικές εκλογές, αδιαμφισβήτητα αποτελέσματα, αδιάβλητα δικαστήρια στην καρδιά της Ευρώπης που προστατεύουν και τον τελευταίο κάτοικο της Ένωσης. Τύπος ο οποίος δημοσιεύει ό,τι θέλει και για όποιον θέλει. Πεντακόσια εκατομμύρια άνθρωποι που μπορούν όχι μόνο να ταξιδέψουν αλλά και να δουλέψουν, χωρίς να ρωτήσουν κανένα και χωρίς να ελεγχθούν από κανέναν, από τη Αθήνα μέχρι το Δουβλίνο κι από τη Στοκχόλμη μέχρι τη Νάπολι.

Οικονομική ελευθερία και αποτελεσματικότητα. Η μεγαλύτερη ενιαία αγορά στον κόσμο, στηριγμένη στους κανόνες της ελεύθερης οικονομίας, που προσφέρει σε όσους συμμετέχουν σ’ αυτήν ανεμπόδιστη πρόσβαση σε όλα τα παγκόσμια αγαθά. Χωρίς καθόλου δασμούς αν πρόκειται για αγαθά που παράγονται στην Ένωση, με χαμηλούς ή μηδενικούς δασμούς για αγαθά που παράγονται στον υπόλοιπο πλανήτη. Αντίστοιχη ισότιμη πρόσβαση (με τη βοήθεια των ευρωφυλάκων του ελεύθερου ανταγωνισμού) έχουν βέβαια και οι επιχειρήσεις, κάτι που τους επιτρέπει να αξιοποιούν τις οικονομίες κλίμακας της ενιαίας αγοράς και να προσφέρουν δουλειά και φόρους στις χώρες στις οποίες είναι εγκατεστημένες.

Κοινωνικές υπηρεσίες. Παρά την τρέχουσα λιτότητα η Ευρώπη εξακολουθεί να διαθέτει το πληρέστερο και πλουσιότερα χρηματοδοτούμενο δίκτυο παροχής κοινωνικών υπηρεσιών στον κόσμο. Οι πολίτες της ζουν πολλά χρόνια και σε κάθε φάση της ζωής τους απολαμβάνουν της στήριξης των επιμέρους εθνικών κρατών, τα οποία μπορούν να χρηματοδοτήσουν το υψηλό επίπεδο παροχής υπηρεσιών παιδείας, υγείας, κοινωνικής ασφάλισης και πρόνοιας, χάρη στην οικονομική ευημερία που εξασφαλίζουν όλα τα προηγούμενα επιτεύγματα της Ένωσης.

Οι Ευρωπαίοι ασφαλώς δεν πρόκειται να τα θυσιάσουν όλα αυτά στον βωμό του λαϊκισμού, ούτε των ευρωσκεπτικιστών του Βορρά ούτε των ευρωφοβικών του Νότου (ιδίως των νότιων Βαλκανίων). Το ίδιο δεν θα πρέπει να τα θυσιάσουμε και εμείς στον βωμό ενός πολιτικού συστήματος, με συνιστώσες από όλο το πολιτικό φάσμα, το οποίο, ρίχνοντας αδιάντροπα την ευθύνη για τα οικεία δεινάστην Ευρώπη, προσπαθεί να απεκδυθεί της βαριάς ενοχής του για την οικονομική χρεωκοπία της χώρας.

Αξίζει να επαναλάβουμε από αυτές τις σελίδες ότι το 1871,στη διάρκεια της μεγαλύτερης κρίσης που είχε περάσει στον καιρό του η Γαλλία, ο Βικτόρ Ουγκώ, βουλευτής στην εξόριστη στο Μπορντώ λόγω της γερμανικής κατοχής Γαλλική Εθνοσυνέλευση, όχι μόνο δεν υπέστειλε τη σημαία της ειρήνης και της Ευρώπης, αλλά την ύψωσε ψηλότερα αναφωνώντας: «Όχι πια σύνορα. Ας γίνουμε μια ενιαία Δημοκρατία, οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης...». Τούτη την ώρα, της δικής μας μεγάλης ήττας, ο μόνος δρόμος που μπορεί να μας οδηγήσει σε ένα καλύτερο δικό μας μέλλον είναι η Ευρωπαϊκή Ιδέα. Κι εμείς εδώ τουλάχιστον θα συνεχίσουμε να την υπηρετούμε.



— TheAthensReviewofBooks


Και για την αντιγραφή: Κωστας Μακρης