Παρασκευή, 2 Οκτωβρίου 2015

Όταν ο Λαζόπουλος υμνεί τον Τσίπρα και η ελπίδα γίνεται εμετός

Απο την Πωλιν Κοκλα

http://www.lifo.gr/team/apopseis/60503

Ζώντας μια προεκλογική περίοδο που μοιάζει νόθο τέκνο της αριστερής ψευδολογίας και του lifestyle κωλοπαιδισμού

Το τι είναι ο Λαζόπουλος, το γνωρίζετε. Δεν χρειάζεται ούτε αντέχει κριτική ανάλυση. Είναι αυτό το σιχαντερό ψέμα που ορίζει τη μοντέρνα Ελλάδα. Από κολλητός της Μιμης, στα κωλάδικα γιωτ, και τέλος τηλευαγγελιστής του Τσίπρα. «Φιλοδωρήθηκε» από τον πνευματικό του σύντροφο Κοντομηνά και με ένα σάϊτ. Ανάλογης αισθητικής με τη ζωή του όλη.

Εκεί φιλοξενήθηκε χθες και το εξής επικό κείμενο, μετά την ομιλία του Τσίπρα, που θα έπρεπε να διδάσκεται στις σχολές δημοσιογραφίας ως ο ορισμός του συναισθηματικού εμετού.


Εμφανώς συγκινημένος ήταν ο Αλέξης Τσίπρας όταν, μετά το τέλος της ομιλίας στο Σύνταγμα, ανέβηκαν μαζί του στο πόντιουμ ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Γαλλίας Πιέρ Λοράν, ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Die Linke Γκρέγκορ Γκίζι, ο επικεφαλής των Podemos Πάμπλο Ιγκλέσιας και η αντιπρόεδρος των Οικολόγων Πρασίνων και υποψήφια για την προεδρία της Κομισιόν το 2014, Σκα Κέλερ.

Σε ένα από τα σπάνια πλάνα της ΕΡΤ, η οποία κάλυπτε την κεντρική προεκλογική συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ, ο φακός της κάμερας «έπιασε» τον κ. Τσίπρα έτοιμο σχεδόν να βουρκώσει και αμέσως μετά ένα κοριτσάκι περίπου δέκα χρονών στους ώμους του πατέρα του, στις μπροστινές θέσεις, το οποίο ήδη έκλαιγε, υπό τους ήχους του «Bella Ciao». Να ήταν άραγε, η βουή και η πολυκοσμία; Να ήταν το κλάμα των ανεκπλήρωτων προσδοκιών; Άραγε, να ήταν όλες οι ελπίδες μαζί, μέσα από τα μάτια ενός παιδιού;


Τι λε ρε παιδί μου! Τι ποιητικό πάθος! Τι μεγαλείο ψυχής! Βοούν οι θυρίδες στην Ελβετία, οργούν οι βίζιτες στα γιότ!

"Να ήταν άραγε, η βουή και η πολυκοσμία;"  
Τι να σου πώ η έρμη! Να, εγώ το μισθό μου ήρθα να πάρω, επαναλαμβάνοντας τα ξαναζεσταμένα κλισέ της μεταπολίτευσης, τα ίδια κόλπα του εξωνημένου παλιάτσου, την “αριστερή ευαισθησία” που έγινε παντιέρα στο πορνικό μου λογιστήριο. Εγώ, να βολευτώ θέλω, όπως οι άλλοι, όπως οι προηγούμενοι, σκατά εκείνοι, σκατά κι εγώ -γιατί εγώ να είναι μια ζωή του σκοινιού και του παλουκιού; οοοοόχι, θέλω κι εγώ να εκραγώ από εξουσία, να έχω λεφτά, να κάνω σκάνδαλα, να λέω και να ξελέω, να κοροϊδέυω και να εξαπατώ, να γίνω ο πρώτος αριστερός που μεγάλωσε διαβάζοντας ΚΛΙΚ, ένας αριστερός Κωστόπουλος που όλα τα σφάζει όλα τα μαχαιρώνει -κι άν τα γεροντάκια λίγο σφιχτούνε στην ουρά, έλα μωρέ πώς κάνεις έτσι; Γεροντάκια είναι, όλο γκρινιάζουν, τα ξέρεις τώρα, κι ο Φλαμπουράρης κι ο Κατρούγκαλος, σιγά μωρέ, τι έγινε; τους είδαμε και τους άλλους, είδαμε και το κόμμα του Βαγγέλα, όλοι οι ίδιοι είναι, τουλάχιστον εγώ είμαι φρεσκαδούρα στην απάτη, γράφω ωραία στο γυαλί- τι θέλεις; ωραίο σώμα ή να κρατάω το λόγο μου; όχι, πες την αλήθεια! Δεν προτιμάς να ερεθίζεσαι μαζί μου, κι ας σε βασανίζω λίγο, κι ας σε εξαπατώ, κι ας ξέρεις ότι είμαι μια απ΄τα ίδια -ένα κωλόπαιδο κανονικό, ένας ανετούα βγαλμένος από τη νόθα, τερατώδη κρυπτογαμία μιας αριστεράς ψευτρούλας και του βαμπιρικού lifestyle του “πετυχαίνω πάση θυσία, μαλάκες Έλληνες!”;
Πες την αλήθεια! Δεν προτιμάς να ερεθίζεσαι μαζί μου, κι ας σε βασανίζω λίγο, κι ας σε εξαπατώ, κι ας ξέρεις ότι είμαι μια απ΄τα ίδια -ένα κωλόπαιδο κανονικό, ένας ανετούα βγαλμένος από τη νόθα, τερατώδη κρυπτογαμία μιας αριστεράς ψευτρούλας και του βαμπιρικού lifestyle του "πετυχαίνω πάση θυσία, μαλάκες Έλληνες!

Ναι, καλε μου Λάκη. Ο Τσίπρας με γεμίζει ελπίδα. Άγρια ελπίδα. Επαναστατική. Όπως γεμίζει και εσένα. Όπως γέμιζε και τον Παύλο Χαϊκάλη. Το ξέρω ότι τις νύχτες κλαις στο προσκεφάλι σου για την Αριστερά. Για το δίκιο. Για τους πρόσφυγες. Για την κοινωνική αδικία. Οταν γέρνεις στον ώμο του Κοντομηνά, στη Νέα Υόρκη που πηγαίνετε μαζί, ξέρω ότι λέτε γλυκόλογα για την ειρήνη των λαών και την λεβέντικη ρήξη και τη δραχμή. Ιδίως για την τελευταία, που σας συμφέρει κιόλας. Ίσως μιλάτε και για δολλάρια και για ράβδους χρυσού -δεν ξέρω σε τι σκατά νόμισμα πληρώνεστε.

Ξέρω όμως, ότι εσείς που δεν ανήκετε στον παλιό κόσμο, στην γερασμένη διεφθαρμένη Ελλάδα που πολεμά ο ΣΥΡΙΖΑ, ξέρω ότι εσείς, που δεν ανήκετε στα media της διαπλοκής και κάνετε ανένδοτο για τη φτωχολογιά -ξέρω ότι εσείς θα κρατήσετε πάλι τη φλόγα της ψυχούλας σας αναμμένη, να μας φωτίσετε κι εμάς, τα μορμολύκεια.  Από το ευγενικά, ολόλευκα κανάλια σας, τα ασπροντυμένα media σας, την ακατούρητη ποδιά σας, την λυρική σαλιάρα σας θα αναπεμφθεί ο νέος θούριος. Ίτε παίδες και παίδαροι. Εάλω η πόλις!

Ποτέ μου δεν σας σιχάθηκα, ποτέ μου δεν σας αρνήθηκα. Δεν με ένοιαξε που το περίφημο ηθικό σας πλεονέκτημα ήταν να ζυγιστείτε στον χαμηλότερο κοινό παρονομαστή της επαράτου δεξιάς -άξιος ο μισθός σας. Ποτέ δεν συμμερίστηκα ότι θα καταγραφείτε ιστορικά στους ανθρώπους με ταλέντο που δέχτηκαν για τα λεφτά και το παιχνίδι της αγοράς να συρρικνωθείτε σε επικολυρικά μυρμήγκια. 

Το βδέλυγμα. Ένα κείμενο του Δημήτρη Δημητριάδη για τη LIFO

Το βδέλυγμα. Ένα κείμενο του Δημήτρη Δημητριάδη για τη LIFO

Ο συγγραφέας Δημήτρης Δημητριάδης γράφει για έναν λαό που δεν μαθαίνει, δεν μπορεί να μάθει από τα λάθη του και από τα λάθη των άλλων. Έναν λαό που δεν αξίζει κανέναν οίκτο.

Ανήκω σε έναν λαό τον οποίο βδελύσσομαι. Το βδέλυγμα είναι αυτός ο λαός. Ο ελληνικός λαός. Ο ελληνικός λαός είναι ένα βδέλυγμα. Ο λαός αυτός είναι πλέον ικανός και πανέτοιμος για το χειρότερο. Για το χείριστο. Δεν είναι ικανός και πανέτοιμος παρά μόνο γι' αυτό. Επειδή ο ίδιος ανήκει στο χειρότερο. Στο χείριστο. Ο ελληνικός λαός ανήκει οριστικά στο μη περαιτέρω τού χείριστου.

Βρίσκεται σε πλήρη διαθεσιμότητα για να γεννάει μόνο τέρατα. Η γονιμότητά του, η μοναδική την οποία διαθέτει, είναι πλέον προγραμματισμένη γενετικώς και καθηλωμένη αποκλειστικώς στην τερατογένεση. Ο ελληνικός λαός είναι ένα τέρας προορισμένο να γεννάει μόνο τέρατα.

Πρόκειται για γενίκευση η οποία, όπως κάθε γενίκευση, θα αδικήσει κατάφωρα κάποιους που πάντα εξαιρούνται ως ελάχιστη μειονότητα, την οποία όμως επιβάλλει η ιστορική στιγμή, η ιστορική κατάσταση, η ιστορική συγκυρία: και οι τρεις αυτές συνισταμένες έχουν υποδειγματικό και καταληκτικό χαρακτήρα. Η αποδεικτική τους δύναμη είναι πανίσχυρη, διαθέτει όλα τα αδιάσειστα πειστήρια μιας απόφανσης όπως η παραπάνω, η οποία δεν παραχωρεί κανένα ελαφρυντικό ώστε να μη θεωρηθεί αυταπόδεικτη.

Ο ελληνικός λαός είναι ένας λαός εσωτερικώς κατεστραμμένος, που όλη του η άλλοτε, χαμένη σ' ένα χαμένο παρελθόν δημιουργικότητα επιδίδεται πλέον αποκλειστικά και μόνο σε καταστροφές. Είναι ένας λαός καταστροφικός, ένας λαός καταστροφέας που, ως τέτοιος, αντιστρέφει διαστροφικά τον λόγο υπάρξεως κάθε λαού: την κατοχύρωση τής συνέχειάς του. Αυτός ο λαός όχι μόνο δεν κατοχυρώνει τη συνέχειά του αλλά προκαλεί ο ίδιος,http://www.lifo.gr/team/apopseis/60752 με την αδίστακτη βαρβαρότητά του και την αυτάρεσκη ανεπάρκειά του, τη μη συνέχειά του, την οριστική διακοπή τής συνέχειάς του, την ιστορική παύση του, τον ολοκληρωτικό τερματισμό του μέσα σε ένα τοπίο από ανθρώπινα ερείπια.

Έχει βγάλει ο ίδιος με τα ίδια του τα χέρια τα μάτια του. Ένας λαός αόμματος που αναπαράγει αόμματους. Λαός τυφλών όπου η τύφλωση δεν έχει αφήσει απρόσβλητη καμία γενιά, κανένα φύλο, καμία τάξη, καμιά ηλικία – διεφθαρμένη ελληνική νεολαία, απερίσκεπτη, κούφια, επιπόλαιη, το χείριστο τού χείριστου, ανακυκλώνει μόνο τα ζοφερά κουσούρια των σπορέων του, αναδεικνύει μόνο την εφιαλτική ψυχική στενότητα εκείνων, ανανεώνει με τον πιο πρωτόγονο, τον πιο κτηνώδη τρόπο –τον τρόπο μη-ανθρώπων των σπηλαίων– τα ενδημικά τους χάλια, την επιδεικτική χυδαιότητα και την πρώιμη διαφθορά τους: με το ένα χέρι κάνουν τον σταυρό τους και με το άλλο, την ίδια στιγμή, σε κλέβουν ή σε δέρνουν.

Είναι καιρός, προ πολλού είναι καιρός, να εξοβελιστούν όλες οι εύφημες διακρίσεις που ανέκαθεν τού αποδίδονται: αυτός ο λαός –μόνον λαϊκιστές, λαοπλάνοι, δημαγωγοί, κολπαδόροι και πολιτικά ψώνια - τον εκτιμούν γλείφοντάς τον στα δημόσια ουρητήρια– είναι ένας λαός αγενής –απρεπής και από κακό σόι–, επιδεκτικός μόνο για την ανάδειξη και την επιβράβευση τού κάκιστου, τού αίσχιστου, τού αποκρουστικού: πώς τα καταφέρνει και καταθέτει ο ίδιος τα αδιάψευστα πειστήρια τής αγένειάς του αναδεικνύοντας και επιβραβεύοντας το αποδεδειγμένα, εξόφθαλμα, κραυγαλέα κάκιστο, το ευτελέστερο δείγμα του ανθρώπινου είδους, όταν καλείται να εκλέξει τους ηγέτες του; Πρόκειται για πρωτοφανές επίτευγμα: να επικροτεί, να υποστηρίζει, ένας λαός το τερατώδες, να χαρίζει τον στέφανο της νίκης με τα λάφυρα τής εξουσίας σ' εκείνους που, με τον δικό τους φενακιστικό αγοραίο τρόπο, τού απέδειξαν ότι, εκλέγοντάς τους, είναι όντως αγενής, όντως χυδαίος, «ένα ντουβάρι». Εδώ, επιβεβαιώνεται η τερατογένεση: οι αναδεικνυόμενοι και επιβραβευμένοι είναι τέρατα εκ τεράτων, βδελυροί ηγέτες βγαλμένοι μέσα από τα βδελυρά έγκατα των βδελυρών οπαδών τους. Η απόλυτη σύμπνοια των βδελυγμάτων, τα αλληλοκαθρεφτιζόμενα εμέσματα.

Ο λαός αυτός πρέπει να τιμωρηθεί γι' αυτό που είναι και για όσα διαπράττει. Η τιμωρία του πρέπει να είναι ισοδύναμη με τη βδελυρότητά του: συντριπτική. Δεν αξίζει κανέναν οίκτο, κανένα έλεος, καμία επιείκεια, καμία κατανόηση, ένας τέτοιος λαός· τού αξίζει το ακριβές αντίτιμο των επιπτώσεων που έχουν οι συνεχώς κλιμακούμενες προς την απόλυτη αηδία επιλογές τής εκτροχιασμένης και συσκοτισμένης νοοτροπίας του, και που η πιο εύγλωττη εικόνα της είναι το παρόν εφιαλτικό σύμπλεγμα ηγεσίας και λαού, σε συμπαγή ταύτιση, δύο πρόσωπα σε ένα, ο Λαοκόων σε σφικτό και φρικτό εναγκαλισμό με το Φίδι.

Πρέπει να επιβληθεί αναφανδόν αυτή η τιμωρία. Θα είναι πράξη αισχύλειας δικαιοσύνης γιατί ο λαός αυτός δεν μαθαίνει, δεν μπορεί να μάθει, από τα λάθη του και από τα λάθη των άλλων. Είναι ήδη γενεσιουργός αιτία μόνο συμφορών, διαφθοράς και ύβρεως, επείγει συνεπώς η αδήριτη ανάγκη να το πληρώσει αυτό, όχι ως χρέος σε δάνεια αλλά ως οφειλή στην ανθρωπότητα.
Η σημερινή τραγωδία διαφέρει από την αρχαία ως προς το ότι τα τραγικά πρόσωπα σ' αυτήν, αντίθετα απ' ό,τι σ' εκείνην, δεν είναι οι πρωταγωνιστές αλλά ο χορός, δηλαδή ο δήμος: αυτός είναι σήμερα το υποκείμενο και συγχρόνως το αντικείμενο τού ολέθρου – από δήμος έγινε δήμιος τού εαυτού του και άλλων. Οι ηγέτες του έχουν δευτερεύουσα σημασία, πρώτον διότι προέρχονται από αυτόν και δεν υφίστανται χωρίς αυτόν, δεύτερον διότι αυτός ο ίδιος, κυρίως όταν τον εξαπατούν και τον εμπαίζουν με τα σκουπίδια των υποσχέσεών τους, εκχωρεί σ' αυτούς την εξουσία με την οποία εν συνεχεία τον χειραγωγούν, δείχνοντάς του αυτό που αισθάνονται γι' αυτόν: περιφρόνηση, προκειμένου να τον κρατούν παντοιοτρόπως αιχμάλωτο τής δικής τους αρχομανίας.

Ο ένοχος, πλέον πασιφανέστατα, δεν είναι άλλος από τον λαό, αυτόν τον πολυκέφαλο δράστη τού οποίου τα ολέθρια λάθη –έτσι θριάμβευσε ο Χίτλερ– είναι ιστορική επιταγή να κριθούν και να καταδικαστούν, χωρίς καμία επιείκεια, με μοναδικό κριτήριο την ωμή αλήθεια – αφού ο ίδιος ο λαός μόνος του βρίσκεται σε παντελή ανικανότητα να το κάνει, τα καταφέρνει τέλεια μόνο στις κομπίνες και στη λαμογιά. Μία δημόσια Νυρεμβέργη με τις αλαλάζουσες μάζες των πλατειών στριμωγμένες τώρα στα εδώλια των σεσημασμένων.

Θα καούν, βέβαια, μαζί με τα ξερά, που είναι τα περισσότερα, και τα χλωρά, που είναι ασυγκρίτως λιγότερα, θα πάρουν τα σκάγια αδιακρίτως όλους, θα συμβεί το «μετά δικαίων και αδίκων», αλλά αυτό είναι το αναπόδραστο τίμημα που θα εξαναγκαστούν να πληρώσουν και όποιοι, εκόντες άκοντες, ανήκουν σ' αυτόν τον τόσο αφειδώς αλλά και τόσο λανθασμένα, τόσο παραπλανητικά, παινεμένο λαό.

Τώρα, αυτός ο λαός, απογυμνωμένος συλλήβδην από όλα τα χιλιόχρονα μαλάματα και τάματα με τα οποία τον έχουν φορτώσει και συγκαλύψει, ακάλυπτος από όλα τα ειδυλλιακά τερτίπια και τις ιδεοληπτικές μπαρούφες, από τα παραδοσιακά ψεύδη που υπήρξαν μέχρι τώρα η δήθεν αλήθεια του, αποκαλύπτει στα μάτια και εκείνων που τον γνώριζαν απ' την καλή και εκείνων που τώρα τον ανακαλύπτουν απ' την ανάποδη, το γνήσιον της ανορθόγραφης υπογραφής του.

Απεταξάμην!